W pościeli - Ian McEwan
Wydawnictwo: Albatros
Ilość stron: 208
Druga przeczytana przeze mnie książka autorstwa Iana McEwana to zbiór siedmiu opowiadań wydany pod tytułem "W pościeli". Pierwsza, "Solar", choć niepozbawiona wad, ujęła mnie świetnym piórem pisarza. Nieważne o czym pisał, ważne jak. Tym razem moje odczucia są dużo bardziej mieszane, co nie oznacza, że książka mi się nie podobała. Wręcz przeciwnie, znalazłem tu dokładnie to, za co tak bardzo McEwana polubiłem przy pierwszym podejściu. Rzecz w tym, że te opowiadania to w sumie nie opowiadania. Bardziej ścinki, zebrane do kupy niewykorzystane pomysły, rozpoczęte teksty, z których nic konkretnego się nie wykluło. Nie wszystkie, ale większość, ilość na na tyle duża, by po lekturze książki pozostawić czytelnika w stanie silnego niedosytu. Poza tym - bez zarzutu. McEwan pisze wnikliwie, niepokojąco i doskonale wie jak posługiwać się słowem. Całość zamyka się w nieco ponad dwustu stronach, przy czcionce tak dużej, że tekst można odczytać nawet z odległości kilku metrów. Jak ktoś się uprze, uwinie się z tym zbiorem w niecałą godzinę. Polecam głównie fanom pisarza, którzy przeczytali już wszystko, co napisał i cały czas chcą więcej. Jako uzupełnienie kolekcji sprawdza się idealnie.
Ocena: 6.9/10
Najciekawsze opowiadania:
1. Dwa fragmenty: marzec 199...
2. Rozkoszne konanie
3. Refleksje oswojonej małpy
